
Bronisława Rychter-Janowska (1868–1953) była polską malarką i publicystką, znaną głównie z przedstawień polskich dworków, pejzaży oraz portretów. Urodziła się w Krakowie jako córka powstańca styczniowego Władysława Janowskiego i Malwiny z Borzęckich. Pierwsze lekcje malarstwa pobierała u swojego starszego brata, malarza Stanisława Janowskiego. Studiowała w Monachium w pracowniach Antona Ažbego i Simona Hollósyego, a także u Franza von Lenbacha. W 1900 roku poślubiła malarza Tadeusza Rychtera.
Rychter-Janowska specjalizowała się w malarstwie realistycznym, tworząc głównie portrety i pejzaże. Jej prace charakteryzowały się umiejętnością uchwycenia mimiki twarzy oraz nastrojowością przedstawień polskiej wsi i dworków. Fascynowała ją sztuka ludowa; projektowała makaty, kilimy oraz haftowała bluzy i serdaki. Była członkinią takich organizacji jak Związek Polskich Artystów Plastyków, Związek Artystek Polskich we Lwowie oraz Towarzystwo "Dante Alighieri".
W 1939 roku została odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi za swoje osiągnięcia artystyczne. Okres II wojny światowej był dla niej trudny; zmagała się z problemami finansowymi i zdrowotnymi. Zmarła w 1953 roku w Krakowie, pozostawiając po sobie bogaty dorobek artystyczny.
W 2002 roku odbyła się wystawa zatytułowana "Dworki, pejzaże, portrety. Twórczość Bronisławy Rychter-Janowskiej", która prezentowała jej prace związane z motywami staropolskiej wsi, portretami oraz tkaninami artystycznymi. Wystawa miała miejsce w zabytkowych wnętrzach Galerii Marii Ritter w Nowym Sączu, co harmonizowało z tematyką i charakterem jej malarstwa.
Katalog do tej wystawy zawierał cztery artykuły omawiające życie i twórczość artystki oraz reprodukcje jej dzieł. Publikacja ta jest cennym źródłem informacji dla osób zainteresowanych twórczością Rychter-Janowskiej i stanowi istotny wkład w dokumentację jej dorobku artystycznego.